دختری؟ هیچی نگو...کاری نکن!

اعمال محدودیت ها برای دختران در ورزش در حالی موجب کنار رفتن شادی پریدر ,میترا ابیاتی نژاد و فیروزه رمضان پور شد که هر کدام از آنها در ردیف آماده ترین های رشته خود محسوب می شدند.
فدراسیون شطرنج فضایی جالب دارد,رییس و معاونانش در فکر راهی هستند که به نوعی پریدر را در اذهان عمومی محکوم به بی انضباطی کنند!
این جو را می توان شبیه تیم ملی تیر و کمان دانست که سال گذشته بدون بهترین ملی پوشش به مسابقات آسیایی مالزی اعزام شد,درست مثل گلف بازان که رمضانپور "مدعی در قاره" را چند وقتی است در بین خود نمی بینند.
انگار قرار نیست بالاخره به این باور برسیم که نباید محدودیت هایی غیر منطقی درنظر بگیریم و یا اگر می خواهیم همچنون همیشه دیگران را مجبور به احترام گذاشتن به خواسته های خود کنیم,فرقی بین دختران و پسران نگذاریم.
زنانی که تصمیم به ورزش قهرمانی گرفته اند, به خودی خود مشکلات زیادی دارند و اگر این رویه ادامه داشته باشد, بی شک در ورزش بانوان که اتفاقا شانس مدال آوری را هم در خیلی از رشته ها دارند, روز به روز بیشتر افت می کنیم.
" شطرنج را ادامه بدهم و افتخار آفرینی کنم که چه بشود؟ خسته شدم از بس حق را ناحق شده دیدم"
شادی پریدر با گفتن این جمله نشان می دهد که شطرنج ایران از این بس نمی تواند روی تنها استاد بزرگ بانوان حساب کند.
مسئولین فدراسیون شطرنج سعی دارند باختن در بازی انتخابی برابر پورکاشیان را عامل اصلی کنار رفتن پریدر عنوان کنند, باختی که او اعتقاد دارد حمایت های همه جانبه از حریفش باعث شد تا نتواند با روحیه ای لازم مهره های شطرنج را بر روی صفحه جا به جا کند.
"من استاد بزرگ هستم در حالی که آتوسا هنوز به این مهم نرسیده است و گمان نمی کنم به این زودی ها این درجه را بگیرد" پریدر با این حرف ها سعی دارد نتیجه دیدارهای انتخابی را حاصل رفتارهای غیر منطقی مربی خود بداند, البته با توجه به شرایط این ادعا چندان هم بی راه نیست.
پریدر در حالی حاشیه نشینی را بر گزیده است که شطرنج بانوان برای اولین بار امکان حضور در المپیک آسیایی را به دست آورده است.
شاید بتوان گفت میترا ابیاتی نژاد روزهای سخت تری از پریدر دارد چون به جرم رابطه دوستی با پسر رییس فدراسیون که اتفاقا او هم ملی پوش است از تیم ملی کنار گذاشته شد و بعد از اینکه کسی به حرف هایش گوش نکرد به طور رسمی تیر و کمان را برای همیشه کنار گذاشت.
ابیاتی نژاد می گوید:نمی دانم چه اشکالی دارد که در تمرینی که به صورت مشترک بین دختران و پسران برگزار می شد, با حمزه دوست شوم.اصلا قبول که ما مرتکب جرمی شده ایم, چرا پسر رییس فدراسیون که رکوردهایش به مراتب پایین تر از من است با تیم ملی به مالزی رفت اما من که یکی از شانس های مسلم مدال بودم به تنهایی تاوان دادم.
ابیاتی نژاد می گوید هم ورزش حرفه ای را از دست دادم و هم اینکه اعتبار خانوادگی ام را به بازی گرفتند, پس ترجیح می دهم حتی برای دیدن تمرین ملی پوشان هم به محل تمرین تیم ملی نروم.
در این میان فیروزه رمضان پور حکایت جالب تری دارد, دارنده مدال آسیایی مانتو کوتاه پوشیدنش را دلیلی بر محرومیتش می داند.او به سئوال ما در خصوص کنار ماندنش از گلف قهرمانی جواب و فقط به این بسنده کرد که آقایان دختران را فقط در خانه و نوشتن دفتر خاطرات تصور می کنند.
به خاطر تفکر بسته مسئولان ورزش ایران که از زمان روی کار آمدن علی آبای بسته تر هم شده است شطرنج,تیر و کمان و گلف بهترین هایشان در حوزه بانوان را از دست دادند.به همین راحتی!
|
+| نوشته شده توسط
ورزشی نویس در دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385
|